λυπάμαι που, σήμερα 1η Μάη, όμορφη ανοιξιάτικη μέρα, μέρα αγοράς, δηλαδή άτυπης συγκέντρωσης πολιτών, δε μπορώ να πάρω την κόρη μου που έχει γεννέθλεια και να την πάω να βιώσει μια έκφανση συμμετοχής των πολιτών

δείτε το πλήρες κείμενο για το άρθρο: απορείες κηδεμόνων

αν πράγματι μας συγκινεί τόσο η ιστορία, τα ιδεώδη που αναπτύχθηκαν σε αυτόν τον τόπο, από -άλλους- έλληνες, και το ανθρώπινο μέτρο που μας διδάσκει η πατρίδα μας, θα δουλέψουμε για να είμαστε ισότιμο μέλος της Ευρώπης, με Δημοκρατικές διαδικασίες και παρρησία, και θα αφήσουμε τις υπερβολές με τις οποίες τόσο μηδίσαμε

δείτε το πλήρες κείμενο για το άρθρο: Οικογένειες και «βαποράκια» στην κρίση

«Καλή, εργατική (πράγματι είναι) μου φίλη», της θυμίζω, «έκλεψες τη θέση -για πάντα- ενός άλλου εξίσου, αν όχι πιο ικανού ανθρώπου, πληρώνεις μικρότερο φόρο, στην ίδια αμοιβή, απ’ότι εγώ, και προσφέρεις αστείο επίπεδο υπηρεσιών»

το για πάντα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, σημαίνει 800 ευρώ μεγαλύτερος μισθός από τον συγκρίσιμο της αγοράς, επί 16 αμοιβές ανά έτος, επί -περίπου- 25 ακόμα χρόνια εργασίας. Ήτοι, περί τις 320.000 ευρώ

δείτε το πλήρες κείμενο για το άρθρο: η Βουλή και των δυό μας

δε μπορεί να δείρει το αφεντικό, δε μπορεί να βρίσει τον πελάτη που του κλείνει στα μούτρα την πόρτα, δε μπορεί να ξεμπροστιάσει το δάσκαλο που τον ξέγραψε

δείτε το πλήρες κείμενο για το άρθρο: κάθε τραυματισμός είναι «νίκη»

στη διαβούλευση προσέρχεται κάποιος ελπίζοντας ότι θα ακουστεί, θα ακούσει και -ενίοτε- θα εισακουστεί. Πόσες φορές θα έρθουν οι πολίτες μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι αντιμετωπίζονται με ερασιτεχνισμό

δείτε το πλήρες κείμενο για το άρθρο: *δεν είναι* Διαβούλευση