λυπάμαι που, σήμερα 1η Μάη, όμορφη ανοιξιάτικη μέρα, μέρα αγοράς, δηλαδή άτυπης συγκέντρωσης πολιτών, δε μπορώ να πάρω την κόρη μου που έχει γεννέθλεια και να την πάω να βιώσει μια έκφανση συμμετοχής των πολιτών

δυστυχώς οι -πολλές- συγκεντρώσεις, των πολλών «κηδεμόνων», εργατοπατέρων και εθνοπατέρων, έχουν γίνει κάτι σα ντέρμπι αιωνίων. Ακατάλληλες τόσο για φιλάθλους όσο και ως εμπειρίας κατάλληλης για παιδιά

αντιαισθητικά συνθήματα που δεν έχουν καν το χιούμορ των αντίστοιχων γηπέδων, μπλοκ -άλλου είδους- επιταγών, και κουκουλοφόροι, εκατέρωθεν να καραδοκούν στα στενά με πέτρες, χημικά, εμπρηστικά και άλλα

από αγώνας έχει γίνει αγωνία. Η συμμετοχή επιτρέπεται πλέον μόνο σε μία ιδιότυπη «ελίτ» που «αντέχει» το ξύλο, τη βία γενικά και φαίνεται να προσδοκά τη σύγκρουση

ενίοτε συνεπικουρείται αυτή η ελίτ από ανυποψίαστους ή νέους ενδιαφερόμενους, και τότε γίνεται ένα μικρό θαύμα. Η συγκέντρωση υπάρχει! Για λίγο, αλλά τη νιώθεις και τη χαίρεσαι. Χαίρεσαι που είσαι μέρος της

δυστυχώς έχω παρατηρήσει ότι σε κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις απεργούν … οι δημοσιογράφοι

λυπάμαι που δε μπορούμε να έχουμε συγκεντρώσεις που κάνουν τις μεγάλες κομματικές να ωχριούν μπροστα στο μέγεθος τους

φοβάμαι ότι τελικά θα γιορτάζουμε μόνο τα γεννέθλεια της Ρέας μέχρι να μεγαλώσει, να κατέβει -με το καλό- η ίδια με τους φίλους της. Κι ας ανησυχώ από μέσα μου εγώ

αφιερωμένο σε όλες τις κόρες που κατέβηκαν σήμερα αλλά και στους μπαμπάδες που θα’θελαν να είναι κι αυτοί εκεί