αποποινικοποίηση των Blogs
με τον Λάμπρο έχουμε εδώ κι αρκετές μέρες μια συζήτηση περί ιδιωτικού, δημόσιου και -ας τον πούμε- ημιδημόσιου χώρου, ειδικά για την «εποχή του διαδικτύου»
η προσωπική μου άποψη είναι ότι τα ιστολόγια, και ο ιστός άλλων τρόπων συμμετοχής που απλώνεται γύρω από αυτά (σχόλια, twitter, κ.λπ.) συνθέτουν αυτό που ονομάζουμε μπλογκόσφαιρα, και λειτουργούν -μεταξύ άλλων- ως πολιτικά και κοινωνικά εκπαιδευτήρια.
όπως -λειτουργούσαν περισσότερο στο παρελθόν- τα καφενεία
εκεί μπορούσες, όπως και σήμερα, να μπεις μέσα και να αποκαλέσεις -ας πούμε- τον Γιώργο Παπανδρέου, «μαλάκα» ή τον κο Βγενόπουλο «απατεώνα», χωρίς να διατρέχεις κίνδυνο να σε τρέχουν στα δικαστήρια
δεν ειμαστε όλοι ίσοι
το ίδιο δικαίωμα, μάλλον την ίδια ευχέρεια πιστεύω ότι πρέπει να νομιμοποιήσουμε ρητά για τη μπλογκόσφαιρα των πολιτών (όχι των επωνύμων, των δημοσιογράφων, και άλλων μελών του συστήματος εξουσίας)
«κακώς», θα πείτε. Δε μπορούμε να νομιμοποιήσουμε τέτοιες συμπεριφορές. Και με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, και την «αστική ευγένεια» που λέει μια φίλη, θα έχετε δίκιο
δημοκρατικά όμως, νομίζω, ότι έχετε άδικο.
αν ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κι εγώ απολαμβάνουμε τα ίδια δικαιώματα στην πράξη, κι αν έχω εξίσου καλή νομική εκπροσώπηση με τον κο Βγενόπουλο, έχετε δίκιο
αλλά δεν ισχύει στην πράξη, αφού ο κος Βγενόπουλος έχει καλύτερη εκπροσώπηση κι ένας Βουλευτής έχει ασυλία
μα ποιός ασχολείται με έναν πολίτη;
όταν ένας επιχειρηματίας κάνει αγωγή σε Πρόεδρο Κόμματος, που δεν είναι Βουλευτής (όπως έγινε στην περίπτωση Βγενόπουλου vs Τσίπρα) τι μπορεί να κάνει σε έναν απλό πολίτη;
σενάριο επιστημονικής φαντασίας; Μα θα ασχοληθεί ένας επιφανής επιχειρηματίας (ή Νομάρχης Πειραία) με έναν πολίτη, έστω ιστολόγο;
αφορμή για το ποστ, και απάντηση στο αν θα γίνει ποτέ, μου ήρθε στο email του φίλου που έλεγε:
Δες αυτό εδώ από τα «ΝΕΑ» και πρόσεξε κυρίως την τελευταία φράση-απορία του συνδικαλιστή
μπήκα, και διάβασα ότι «στη Βρετανία … κάποιοι πωλητές της Μarks & Spencer χαρακτήρισαν τους πελάτες ηλίθιους στο Facebook, με αποτέλεσμα να δουν την πόρτα εξόδου, το ίδιο και μερικοί υπάλληλοι της Βritish Αirways στους οποίους οι επιβάτες φαίνονταν «βρώμικοι και εκνευριστικοί», αλλά και δεκατρείς αεροσυνοδοί και φροντιστές της Virgin Αtlantic που περιέγραψαν τους δικούς τους επιβάτες ως αγροίκους».
η τελευταία φράση ήταν:
… εκπρόσωπος συνδικάτου, έθεσε ένα ενδιαφέρον ερώτημα: «Τι θα συνέβαινε εάν οι εργοδότες άκουγαν τα σχόλια που κάνουν οι υπάλληλοί τους στις παμπ;»
δικαίωμα στο λάθος και -ναι- στην … ανοησία
όσο γίνεται πιο δύσκολο να βρισκόμαστε σε φυσικούς ημι-δημόσιους χώρους (λόγω κόστους, χρόνου, καπνού, έντασης μουσικής, κ.λπ.) και θα συνεχίζεται η «άνοδος του ασήμαντου» που θα έλεγε κι ο Καστοριάδης, τόσο θα βρισκόμαστε εκτεθιμένοι σε κυβερνο ημι-δημόσιους χώρους
και δεν ειναι λύση το caveat emptor («ας πρόσεχες»), τόσο επειδή «ΔΕΝ θέλω ρε αδελφέ να προσέχω συνέχεια», όσο κι επειδή δεν έχουμε όλοι την ίδια πρόσβαση σε παιδεία, πόσο μάλλον την ίδια Παιδεία
όπως, δεν έχουμε όλοι την ίδια πρόσβαση στη δικαιοσύνη
νομίζω ότι πρέπει να διεκδικήσουμε τη σχεδόν απόλυτη αυτονομία αυτών των χώρων, αφού βλέπουμε πλέον παραδείγματα στα οποία αναζητούν οι εργοδότες τι και πότε είπες / έκανες
και -τελικά- αντί να ποινικοποιείται η πρακτική της ενεργής, οργανωμένης, προσχεδιασμένης, αναζήτησης του τι έχουν πει οι εργαζόμενοι μιας εταιρίας, τιμωρείται η προσωπική άποψη ή η προσωπική βλακεία που θα πει ο καθένας
8 Comments, Comment or Ping
Λάμπρος Τσουκνίδας
Προσπαθώντας να συνοψίσω τη διαφωνία μου στη νομιμοποίηση της αβάσταχτης ελαφρότητας παραπέμπω κατ’ αρχήν εδώ αλλά και εδώ)
ο χώρος του διαδικτύου έχει μια τεράστια διαφορά από το καφενείο: ότι γράφουμε εδώ θα μείνει για οποιονδήποτε χρήστης του google σε 1-2-10 χρόνια ενώ η κουβέντα του καφενείου άντε να φτάσει στο διπλανό τραπέζι.
Δεν είναι νοητό να νομιμοποιείται κάθε ιδιωτική μ…ία πόσο μάλλον που μια σειρά επαγγελματίες των ΜΜΕ που χρησιμοποιούν τη φόρμα των blog) να προωθούν γραμμές διόλου ευδιάκριτων συμφερόντων κατά πολιτών, θεσμών, κοινωνικών αγώνων.
Μια παλαιότερη εγγραφή μου για την τέχνη της πολιτικής ψευδολογίας σήμερα
και μια διδακτική ιστορία που δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να σχηματίσει κανείς λανθασμένη εντύπωση και άντε μετά ν’ αρχίσει να τη διαδίδει και, ακόμα και αν πειστεί ότι έχει άδικο, να μην μπορεί να τη μαζέψει.
Σου συνιστώ θερμά το “ένα σημάδι στο διάστημα” του Calvino (την ομώνυμη νουβέλα): είναι ό,τι πρέπει για το συγκεκριμενο θέμα που συζητάμε.
“Αν ο λόγος κάθε πολίτη,συνεπώς και ο δημοσιογραφικός λόγος,δεν είναι τεκμηριωμένος,απλώς δεν πρέπει να εκφέρεται δημοσίως” (δικαστική απόφαση, που δεν αφορά την έκφραση γνώμης, από το “Βήμα” εδώ
Mar 8th, 2009
trianta
γεια σου Λάμπρε
«πόσο μάλλον που μια σειρά επαγγελματίες των ΜΜΕ που χρησιμοποιούν τη φόρμα των blog) να προωθούν γραμμές διόλου ευδιάκριτων συμφερόντων κατά πολιτών, θεσμών, κοινωνικών αγώνων»
σκέφτομαι ότι εμπεριέχει ειρωνεία το να ζητείται η ρύθμιση ενός χώρου, κατ’εξοχην ανοικτού στην κοινωνία, επειδή οι συντελεστές του «πολιτικού συστηματος» (πολιτικοί / μηντια / παραπολιτικοι / κ.λπ.) επιθυμούν να συνεχίσουν τα παιχνιδάκια που κάνουν και σε αυτόν
μάλλον ειρωνικό είναι επίσης ότι ζητείται ρύθμιση σε αυτόν το χώρο (ιστολογόσφαιρα), τη στιγμή που έχει αποτύχει οποιαδήποτε προσπάθεια στα «γηγενή πεδία» των συντελεστών του «πολιτικού συστήματος»
όταν λοιπόν αυτοί που επιμένουν για ρύθμιση του νέου χώρου ειναι αυτοί που έχουν αποτύχει στα «του οίκου τους» και είναι και κείνοι που θα γράψουν τους όρους της, επέτρεψε μου να με πιάνει ανησυχία, τόσο για την ικανότητα όσο και για τις προθέσεις τους
στα μάτια μου είναι οι πρακτικές και οι συσχετισμοί του «πολιτικού συστήματος» που χρειάζονται ρύθμιση και αυτορύθμιση
να’σαι καλά
Mar 8th, 2009
Λάμπρος Τσουκνίδας
Με δυο λόγια, και επειδή βάση του προβλήματος θεωρώ την εκφορά δημόσιου και ιδιωτικού λόγου (που δεν είναι το ίδιο) στο νέο ψηφιακό περιβάλλον, δες εδώ που έχει και έναν ωραίο πίνακα και μια μουσικούλα!
Mar 13th, 2009
Yank_o
Μη συγχέουμε τα blog με τα καφενεία. Όταν γράφεις σε blog ή στο Facebook ή στο twitter, τότε (αν δεν έχεις επιλέξει privacy settings) εκτίθεσαι στον οποιονδήποτε, δηλ. δημοσιεύεις – τελεία και παύλα. Αν δεν θέλεις “βρε αδελφέ” να προσέχεις συνέχεια, πήγαινε στο καφενείο ή στο γήπεδο και εκτονώσου. Ας ξανα-ανακαλύψουμε εν τέλει τα καφενεία, τα γήπεδα, τις στοές, τα κρυφά σχολειά – στο διαδίκτυο όμως οφείλουμε (στους εαυτούς μας, για την αυτοπροστασία μας) να είμαστε υπεύθυνοι.
Mar 26th, 2009
trianta
γεια σου Yanko
αυτό που λες είναι σωστό, αλλά ακουμπά σε μία μεταβλητή που λέγεται «υπευθυνότητα». Τι σημαίνει «να είμαστε υπεύθυνοι»;
πως κρίνεται; Ποιο είναι το όριο; Δικαιολογείται άγνοια «νόμων» και «κανόνων»; Δεν εμπεριέχει αδικία να ζητάμε την ίδια αίσθηση υπευθυνότητας από κάποιον που έχει υπάρξει λιγότερο προνομιούχος στην παιδεία του (σε σχέση με μας);
η ίδια η ευθύνη μήπως δεν είναι σχετική σε ένα πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον όπου δεν υπάρχει ισοτιμία και ισονομία; Άσχετα αν το επιλέγω (και το επιλέγω), έχω την ίδια ευθύνη απέναντι στην κοινωνία, την ίδια ισχύ με έναν πολιτικό, έναν επιχειρηματία;
το σκέφτομαι
Mar 26th, 2009
Λάμπρος Τσουκνίδας
Το όριο και το μέτρο της ευθύνης είναι ένα: η αλήθεια. Ό,τι και αν είναι κάποιος, όποια παιδεία και αν έλαβε, πρέπει να φροντίζει ό,τι παρουσιάζει ως γεγονός (δεν μιλώ για την άποψη) να ανταποκρίνεται στην αλήθεια -αν δεν καταφέρνει να το διασταυρώσει, απλά οφείλει να μην το γράψει αλλά να το πει σε κάποιον (ΜΚΟ, κόμμα, συνδικάτο, δημοσιογράφο, δικαστή) μπορεί να το διερευνήσει.
Ειδάλλως, έχουμε κουτσομπολιό που μπορεί να αποδειχθεί συκοφαντία -και όλες οι κουτσομπόλες του χωριού γνώριζαν πολύ καλά, ασχέτως εκπαιδευτικού επιπέδου, πότε ψευδολογούσαν και πότε όχι.
Mar 30th, 2009
trianta
«ό,τι παρουσιάζει ως γεγονός (δεν μιλώ για την άποψη)»
μου έλειπε αυτή η διάκριση μεταξύ γνώμης / άποψης και γεγονότος, και το ότι την αναδεικνύεις με βοηθά πολύ περισσότερο στο να διαμορφώσω την άποψη μου
συμφωνώ απόλυτα μαζί σου λοιπόν, σε ότι αφορά την παρουσίαση «γεγονότων», συμφωνούμε επίσης (νομίζω) στο ότι η άποψη / γνώμη δεν πρέπει να ποινικοποιείται / τιμωρείται
πχ. μπορώ να έχω και να εκφράζω την αποψη μου για την εταιρία στην οποία δουλεύω ή για τους πολιτικούς μου ή για αλλον
ευχαριστώ Λάμπρε :)
Mar 30th, 2009
Λάμπρος Τσουκνίδας
Τη διάκριση αυτή την έκανα από το πρώτο μου πρώτο κείμενο (στα πρώτα link). η άποψη δεν ποινικοποιείται παρά μόνον αν ο νόμος ορίζει διαφορετικά (π.χ. εξύβριση).
Όσον αφορά το ρόλο των δικαστηρίων, ο E-Lawyer έκανα πριν από λίγο μια, ακόμα, ενδιαφέρουσα ανάρτηση, εδώ με τίτλο: “Δικαστική απαγόρευση ανάρτησης προσωπικών δεδομένων στο facebook” που αφορά σε υπόθεση “άνευ προηγουμένου διαδικτυακού διασυρμού με την δημοσίευση συκοφαντικών κειμένων” που επηρρέαζαν άμεσα την εκλογή μέλους ΔΕΠ -δεν είναι όλα τόσα αθώα…
Καλό μήνα!
Mar 31st, 2009
Reply to “αποποινικοποίηση των Blogs”