Θέλω να πω μια γνώμη: Είμαστε με τον Γιώργο!
ο Στέφανος έγραψε ένα κείμενο που σουμάρει, τρόπον τινά, τα συναισθήματα και τα επιχειρήματα μας (για τον ΓΑΠ)
Έχοντας στο αίμα σας σταλινικά κατάλοιπα να καθορίζουν το πως θεωρείτε έναν κομματικό ηγέτη, γουστάρετε έναν αρχηγό να σας έχει με το βούρδουλα, να σας δίνει γραμμή που δεν τολμάτε να αλλάξετε ούτε τελεία. Να σας επιβάλλει το θέλω του χωρίς σκεπτικό, χωρίς διάλογο, να σας διαγράφει όταν διαφωνήσετε, αν τολμήσετε ποτέ να διαφωνήσετε.
απευθυνόμενος σε “εσωτερικό ακροατήριο” αναδεικνύει -νομίζουμε- την πολιτική πρόκληση της εποχής μας (μετά τους “χαρισματικούς ηγέτες” που ήξεραν πάντα τι να κάνουν)
είναι σχεδόν απίθανο να σταθεί πλέον “μύθος” του ενός απέναντι στην εξονυχιστική κι εξαντλητική έκθεση των ΜΜΕ. Όλοι και τα πάντα απαξιώνονται ή -στην περίπτωση του Αλέξη- εξυψώνονται σε D(t), ανάλογα με τη διάθεση συνεργασίας εκατέρωθεν
δεν είναι πια η εποχή που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πέταγε ένα τασάκι στη διάρκεια υπουργικού συμβουλίου και ενίσχυε τον μύθο του αποφασιστικού και ηγετικού. Ούτε είναι η περίοδος που τσιλιμπούρδιζε ο Ανδρέας και προέκυπτε ο ερωτισμός του πολιτικού
σήμερα όταν γίνει κάτι σε μία σύσκεψη γίνεται αντικείμενο “αναλύσεων επί αναλύσεων” που αμφισβητούν την ενότητα, κι όταν υπάρχει “αίσθημα” ξεφτιλίζεται (όπως ανακάλυψε και ο Σαρκοζύ)
στη γωνία σε περιμένει ο Λαζόπουλος1, ο Πρετεντέρης, ο Κούτρας, ο Κακαουνάκης, και -βέβαια- οι επιχειρηματίες των ΜΜΕ, για να σε ξεφτιλίσουν
ο μύθος του ενός τέλειωσε, δεν αντέχει αυτόνομα στα μεγαβάτ των τηλεοπτικών φωτών. Αυτό που αντέχει, γιατί δεν μπορεί να χειραγωγηθεί ή να εκβιαστεί, είναι ο πολίτης
οι πολλοί πολίτες που θα ενισχύσουν τον απόλυτο μύθο, αυτόν της Δημοκρατίας. Τη Δημοκρατία που -με βάση τις έρευνες στην Ελβετία- βελτιώνει την ποιότητα ζωής των πολιτών της
διαβάστε το -συναισθηματικά φορτισμένο κείμενο του Στέφανου σε αυτόν τον σύνδεσμο
-
ο Λάκης θα πρέπει, όταν μιλά για τη σημασία της σάτιρας στην αρχαία Αθήνα, να συμπληρώνει ότι τότε υπήρχε ένα ισορροπημένο πολιτικό σύστημα (Αγορά, Δήμος, Ηλιαία, αγώνες Θεάτρου, που ποιούσαν το ήθος ΚΑΙ Σάτιρα). Δεν υπήρχε αυτή η ανερμάτιστη γελοιοποίηση των πάντων που υπάρχει σήμερα ↩
2 Comments, Comment or Ping
maria
o giorgos grafei ti diki tou istoria , sta teleutaia tesseramisi xronia, perpatise pano se anammena karbouna, koimithuke pano se karfia, ton purobolisan en psuxro , ton maxairosan pisoplata, kai otan oloi ton eixan katadikasmeno na xanei, ekane tin anatropi.
den ksero an pano apo 5- isos 10 atoma pou apoteloun tin omada tou upirxe allos pou na ton pistepse toso polu.
ego ton latreua alla opou kai na milaga me kollagan ston toixo me ena giorgaki.niotho dikaiomeni pou ton pistepsa.
otan bgei o giorgos protos, autodunamos i oxi kai kanei opos leei kubernisei euriteris apodoxis tote tha paei eukola se treis tetraeties kai tha lusei kai ola ta problimata tis koinonias mas
kai oloi autoi pou ton ethaban prokalontas sugxisei gia apodoxi itopathias proskalontas ta alla kommata tis aristeras tha fane ta moustakia tous ki as min exoun.
giorgo eisai enas xarismatikos anthropos .
kali tuxi sto ergo sou, kali arxi.
Sep 19th, 2008
Reply to “Θέλω να πω μια γνώμη: Είμαστε με τον Γιώργο!”