χθες ρώταγα σε μια παρέα “πως μπορούν οι νέοι -στην πολιτική, και στο ΠΑΣΟΚ- άνθρωποι να αντέξουν τη δήθεν πολιτική συζήτηση που γίνεται”;

μέρος της απάντησης μου έδωσε ο Θόδωρος από τη Ρόδο

“Συμμετοχική Δημοκρατία αδερφέ έστω και σαν αρχή … έστω και σαν πρώτο βήμα …”

σαν πρώτο βήμα απέναντι σε ένα

“… σύστημα συγκεντρωτισμού με τα λεφτά και της αποφάσεις να τις παίρνει ο όποιος άθλιος κουστουμάτος θα μας έχει μια ζωή στο πεζοδρόμιο να μας δέρνουν και να τους δέρνουμε.”

ο Θόδωρος κάνει συντακτικά λάθη, πηδάει από τη μία έννοια στην άλλη χωρίς σύνδεση, και χρησιμοποιεί -εύστοχα- “γαλλικά” σε όλο το κείμενο. Έχει καταθέσει όμως, ψυχή:

“Είναι η ανάγκη που καίει μέσα μου να αλλάξει κάτι. Είναι η κούραση του να είμαι υποτελής. Γιατί αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε ένα κόμμα που είναι πλέον μια διαλυμένη συμμορία (με νομοταγή όμως αρχηγό) πως θα αλλάξουμε μια κοινωνία ολάκερη;”

εκεί που αναρωτιόμουν αν αξίζει τον κόπο, “μου απάντησε” πάλι ο Θόδωρος, απευθυνόμενος στον ΓΑΠ

Χαλάλι σου όμως γιατί έχω δυό παιδιά και κάθε φορά που μπαίνω στην “Στοά” τους, σκέφτομαι αυτά, το μέλλον τους και την πρότασή σου

χθες απάντησε και ο ΓΑΠ όταν -απευθυνόμενος στην άλλη αριστερά- είπε ότι “η ισοπεδωτική κριτική πρόσθέτει μόνο απελπισία και μιζέρια … (και) … δημιουργεί την εντύπωση ότι τίποτε δεν αλλάζει”.

απάντησε όταν είπε:

“εμείς δεν περιμένουμε τη 2η παρουσία ή την κομμουνιστική επανάσταση για ν’αλλάξουμε τη ζωή του έλληνα και της ελληνίδας”

Συνεχίζουμε

ο Παπανδρέου είπε “ελάτε” κι ήρθαμε. Και μάθαμε ότι εκτός από λαμόγια, κακοπροαίρετους και λοιπούς, υπάρχουν κι άλλοι, που αγαπούν την πολιτική για αυτά που μπορεί να πετύχει

γι αυτά που μπορεί να πετύχει πέρα από την “καθημερινότητα”, και πέρα από τη ρηχή και πρόσκαιρη αίσθηση που προσφέρει η συμμετοχή στη αντίδραση (μόνο)

υπάρχουν άνθρωποι, περισσότεροι από “εκατό” που ανέφερε ο Μίμης, που νιώθουν ότι η πολιτική είναι αυτή που κτίζει αλληλεγγύη ανάμεσα στα μέλη της κοινωνίας, μέσα από δουλειά και συνεννόηση

Ανδρέας Τριανταφυλλίδης