Έχει ενδιαφέρον η επιχειρηματολογία του κ. Αλογοσκούφη στην πρόσφατη συζήτηση στην Βουλή για το θέμα της στρατηγικής(;) συμφωνίας με την Microsoft

Τα επιχειρήματα είναι εύθραυστα και χαρακτηρίζονται από, κυρίως, διεκπεραιωτική λογική. Όμως, πριν τα δούμε, ένα ένα, θέλω να σταθούμε στη θεμελιώδη αστοχία που διατρέχει το λόγο του Υπουργού.

Ο κος Αλογοσκούφης προωθεί ένα deal με καλή τιμή, τη μεγαλύτερη δυνατή διαχειριστική ευκολία, και με ‘επικοινωνιακά καλούδια’ (το πιο διαδεδομένο λογισμικό¹, “κέντρο έρευνας”, και άλλα)

Σαν τακτική (στρατηγική δεν είναι) θα μπορούσαμε να την ακούσουμε και να τη συζητήσουμε. Τα στοκατζίδικα, οι εκπτώσεις και οι προσφορές “2+1″ είναι μέρος² του εμπορίου άλλωστε. Ενός εμπορίου που λειτουργεί, και σήμερα, με εκπτώσεις μεγαλύτερης του 20% στα έργα.

Από τα επιχειρήματα του Υπουργού όμως λείπει η υποστήριξη αυτής της -έστω, συντηρητικής- πολιτικής.

Μοιάζει με πωλητή που σπρώχνει εγκυκλοπαίδειες, πόρτα-πόρτα, με τον πιο χυδαίο τρόπο (”έχει 36 τόμους”, “κοστίζει όσο ένα πακέτο τσιγάρα το μήνα”, “έχει εξώφυλλο από δερματίνη, κ.λπ.”)

Δε λείπει απλά το οραματικό στοιχείο από το λόγο του Υπουργού, απουσιάζει ακόμη η τεχνοκρατική τεκμηρίωση που περιμενει κανείς από έναν οικονομολόγο.

Για παράδειγμα

“έχω αυτές και αυτές τις ανάγκες σαν δημόσιο, αυτές είναι οι βασικές μου λειτουργίες σε αυτές τις υπηρεσίες, η λύση μετάβασης σε ανοικτό λογισμικό θα μου κοστίσει Χ, οι άδειες της MS για 10 χρόνια Ψ, συνυπολογίζω την ευελιξία των τεχνολογιών κοκ”

Μια τεκμηρίωση της δημόσιας επένδυσης δηλαδή

Αν δεν υπάρχει ουσιαστική επένδυση και είναι απλώς μια “ανώδυνη” συμφωνία τότε τα πράγματα είναι χειρότερα. Γιατί ο Υπουργός και οι σύμβουλοί του προβαίνουν σε μια στρατηγική συμφωνία, η οποία δεν θα αποκτήσει την αναγκαία οικονομία κλίμακας για να έχει νόημα η έκπτωση που προβλέπεται³.

Θανάσης Πρίφτης

στο επόμενο ποστ θα εξετάσουμε ένα προς ένα τα επιχειρήματα του Υπουργού στη βουλή