γιατί δεν συμμετέχουμε στα κοινά;

επειδή εμπιστευόμαστε τους εκλεγμένους αντιπροσώπους μας, από την τοπική μας κοινότητα εώς το κοινοβούλιο, και τους δημόσιους λειτουργούς;

είμαστε ικανοποιημένοι από τη γνώση, την κατανόηση που έχουν για τα θέματα που μας απασχολούν, από την ακεραιότητα και το αίσθημα ευθύνης που επιδεικνύουν;

νομίζουμε, όχι

δε συμπαθούμε την απαξίωση των πάντων. Υπάρχουν, σαφώς, αιρετοί και λειτουργοί, από όλους τους χώρους, που είναι θαυμάσιοι, τόσο σε ότι αφορά την ικανότητα όσο και στις προθέσεις τους

όμως, η κοινή αίσθηση, είναι αυτή της δυσπιστίας και της απογοήτευσης από την πολιτική, τους πολιτικούς και το δημόσιο γενικά

η ευθύνη, κι εδώ που τα λέμε, η δυνατότητα αντιστροφής αυτής της δυσπιστίας είναι στα χέρια -κυρίως- της πολιτικής ηγεσίας κάθε δημόσιας οντότητας (αυτοδιοίκηση, κράτος, κυβέρνηση, κ.λπ.)

συμμετοχή = βήματα εμπιστοσύνης

οι συμμετοχικές μέθοδοι¹ δίνουν λύσεις² για την οικοδόμηση και την εμπέδωση εμπιστοσύνης, αλλά συμβάλλουν αποφασιστικά επίσης σε περιπτώσεις όπου χρειάζονται οι αποφασίζοντες …

• γνώσεις, εμπειρία, δεξιότητες ή πόρους που δε διαθέτουν
• καλύτερη αίσθηση των ζητημάτων, και του συμφέροντος, μίας ή περισσότερων κοινοτήτων ή ομάδων ενδιαφέροντος
• την ευρύτερη αποδοχή και συνεργασία των μελών της κοινότητας ή ομάδας ενδιαφέροντος που επηρεάζονται από τις εκάστοτε αποφάσεις

η συμμετοχή πολιτών κτίζει εμπιστοσύνη, διευρύνει τις δυνατότητες, δίνει καλύτερη αίσθηση των ζητημάτων, και ενισχύει τη σύνθεση και τη συνεργασία …

… όταν διέπεται από ειλικρινείς προθέσεις και εφόσον αξιοποιείται με ορθολογικό τρόπο

στο επόμενο ποστ θα δούμε “ποιοί (πρέπει να) συμμετέχουν” και με ποιούς τρόπους γίνονται οι επιλογές