GAP¹ fills a gap

ο Γιώργος Παπανδρέου καταλαβαίνει ότι οι πολίτες έχουν, εν πολλοίς, χάσει την εμπιστοσύνη τους στην πολιτική.

ρίχνει το βάρος του πίσω από την προσπάθεια βελτίωσης της δημοκρατίας, κυρίως μέσα από τη μεγαλύτερη δυνατότητα για συμμετοχή² των πολιτών, τη διαφάνεια, και την μετατόπιση της εξουσίας και των πόρων πιο κοντά στην κοινωνία (λέγεται και αποκέντρωση)

άσχετα αν είμαστε “ακοματίκ”³, νεοδημοκράτες, πασόκοι, κομμουνιστές, ψηφοφόροι του Συνασπισμού, ή άλλου κόμματος, είμαστε, αν μας αθροίσει κάποιος, η μεγάλη πλειοψηφία⁴ των πολιτών που δεν εμπιστευόμαστε τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η διακυβέρνηση αυτής της χώρας

Ωφελεί την πολιτική, τα κόμματα, και εμάς

ο Μιχάλης (;) λέει για το λόγο του Παπανδρέου:

Έννοιες όπως η ενδυνάμωση, η κοινωνική λογοδοσία, η συμμετοχική δημοκρατία, η οριζόντια διαβούλευση και άλλες ήταν ξένες στο πολιτικό μας λεξιλόγιο πριν τον ερχομό του.

ο Μιχάλης έχει δίκιο … παρότι δεν ήταν τελείως ξένες, για πρώτη φορά αρχηγός κόμματος, και δη κόμματος διακυβέρνησης, φέρνει τέτοιες έννοιες στο προσκήνιο

και παρά τα επικοινωνιακά, λαικίστικα θα έλεγε κανείς, ‘τερτίπια’, μπορούμε να διακρίνουμε συνέπεια στα λόγια, αλλά κυρίως, στις πράξεις του ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ. __ τόσο οι προσπάθειες για άνοιγμα του κόμματος όσο και οι καινοτόμες επιλογές στο κυβερνητικο πρόγραμμα που έβγαλε πρόσφατα το κίνημα πείθουν τον καλοπροαίρετο ότι εννοεί αυτά που κηρύσσει

Εκείνος θέλει. Εμείς;

για κάποιους, και για μας, είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Παπανδρέου θα είναι θαυμάσιος κυβερνήτης. __ δεν είναι όμως αυτό το ερώτημα, και ούτε έχει σημασία η απάντηση μας σε αυτό

το πραγματικό ερώτημα, κι αυτό που μας αφορά όλους, ανεξάρτητα από τις συμπάθειες μας, είναι αν θέλουμε να αρχίσουμε να δουλεύουμε μαζί, τουλάχιστον τόσο όσο ανταγωνιζόμαστε, αν μπορούμε να ξεπεράσουμε τις προκαταλήψεις;

Από το ίδιο ποστ στο korinthos.blogspot:

Το πρόβλημα είναι πως δεν φαίνεται να υπάρχει στο ΠΑΣΟΚ μια κρίσιμη μάζα στελεχών που να κατανοούν και να αποδέχονται αυτή τη νέα πολιτική σημειολογία.

το επεκτείνουμε, και λέμε ότι η κρίσιμη μάζα στελεχών φαίνεται να λείπει από την πολιτική συνολικά, τουλάχιστον προς το παρόν

πέρα από τη βελτίωση της οικονομίας, την όποια μεταρρύθμιση, τις διαρθρωτικές αλλαγές, και ένα σωρό άλλους, λίγο αφηρημένους στόχους(;), πρέπει να αρχίσουμε να εμπιστευόμαστε, σιγα-σιγά, ο ένας τον άλλο, και όλοι μαζί την πολιτική ως το κοινό εργαλείο της κοινωνίας μας