Η μπλογκόσφαιρα -τι άσκημη έκφραση κι αυτή- έχει την τιμητική της τους τελευταίους μήνες, και ιδιαίτερα τις περασμένες εβδομάδες.

Έχει πλέον τις φίρμες της, τις παρεμβάσεις¹ στην κοινωνία, κι έχει αρχίσει να περνάει και στο mainstream, μέσω εφημερίδων, ραδιοφώνου, ακόμη και τηλεόρασης. Αρκετοί μάλιστα από μας έζησαν και τα 15 λεπτά διασημότητας που μας αντιστοιχούσαν.

Φαίνεται ότι δημιουργήσαμε ένα ρήγμα στο άτυπο όσο και απαρχαιωμένο σύστημα -ας το πούμε- διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Μέσα στους πολιτικούς, τους επικοινωνιολόγους και τους δημοσιοσχεσίτες, και στα ΜΜΕ, παρεισφρήσαμε (σκάσαμε μύτη) κι εμείς, οι -arghh- μπλόγκερ(ζ).

Είμαστε πια -τουλάχιστον- opinion leaders (το λέμε με περιπαικτική διάθεση, και θα επανέλθουμε στο ειρωνικό της διαπίστωσης πιο κάτω)

> μόνο bloggers στη συζήτηση

Πέρα από τον Γ.Α.Παπανδρέου², τον κο Ανδρουλάκη³, αλλά και τον κο Κυριάκο Μητσοτάκη, μπήκε τελευταία -δυναμικά- στο χώρο και ο κύριος Βενιζέλος.

Ως οξυδερκής, ικανός και ευέλικτος άνθρωπος που είναι, ξεπέρασε γρήγορα καποιες παιδικές ασθένειες του πολιτικού blogging (κείμενα σεντονιάδες, ξύλινη γλώσσα, επιλεκτική λογοκρισία σχολίων, κ.λπ.), και δημιούργησε έναν δημοφιλή, αν όχι πολύ αξιόλογο, ιστότοπο.

Καλεί μάλιστα (μόνο) μπλόγκερς σε “φυσικό χώρο” σε μία συζήτηση εφ’όλης της ύλης. Η ανταπόκριση φαίνεται να είναι πολύ καλή.

Έχει κωδικοποιήσει τα ζητήματα που προκύπτουν από τα σχόλια σε αυτά που (α) αφορούν το ΠΑΣΟΚ, (β) τις θέσεις του για την κοινωνία, και (γ) τη νέα τεχνολογία, και το blogging ειδικά (θέματα λογοκρισίας, moderation, νομικών ευθυνών, διαδικτύου, κτλ).

Όμως η προσεκτική ανάγνωση της κωδικοποίησης (της δικής του ερμηνείας δηλαδή) των ζητημάτων αποκαλύπτει ότι βλέπει το διαδίκτυο και το blogging χρηστικά (”για να επικοινωνήσω τις θέσεις μου για ΠΑΣΟΚ και κονωνία”), και λειτουργικά (”τι νομικά -κυρίως- θέματα προκύπτουν”).

Να μην αδικούμε τον κύριο Βενιζέλο. Ελάχιστοι πολιτικοί αντιλαμβάνονται την πολιτική διάσταση και τις δυνατότητες που δίνει το διαδίκτυο για αναβάθμιση της δημοκρατίας μας.

Βέβαια η οδηγία “μονο bloggers θα συμμετέχουν στη συζήτηση” στην πρόσκληση του κου Βενιζέλου θα έπρεπε -από μόνη της- να προκαλεί ρίγος και πολλά ερωτήματα σε έναν τόσο σημαντικό πολιτικό. Ρίγος γιατί είναι αυθαίρετος αποκλεισμός. Και ερωτήματα του τύπου “τι είναι ο blogger”, “ποιός είναι, ποιός δεν είναι, και ποιός θα έπρεπε να είναι blogger“, “τι εμποδίζει έναν πολίτη να συμμετέχει στην μπλογκόσφαιρα”⁴, και άλλα.

> δημόσιος χώρος, Star Trek, και ο 23ος αιώνας

Ο Τζ.Φ.Κέννεντυ θα έλεγε στους σημερινούς πολιτικούς:

“Μη σκέφτεστε τι μπορεί να κάνει το blogging για σας, αλλά τι μπορείτε να κάνετε εσείς γι αυτό (και για τους πολίτες σας, μέσω αυτού).”

Ο Καστοριάδης αντίστοιχα, μας λέει:

“η πολιτική δραστηριότητα είναι συγχρόνως και στοχασμός”

… ο ίδιος λέει επίσης:

“Ο ψευτοδημόσιος χώρος και ο ρόλος που παίζουν σήμερα τα μαζικά μέσα ενημέρωσης συμβαδίζουν απολύτως”

Και ο Gene Roddenberry, σα να συμπληρώνει τον Καστοριάδη, μιλά για τη συνταγή επιτυχίας της γνωστής σειράς Star Trek:

“Βλέπετε, η συνταγή, το μυστικό συστατικό που πολλοί ψάχνουν, και που οι περισσότεροι δε μπορούν να δουν δεν βρίσκεται στο Star Trek. Είναι στο ακροατήριο. Υπάρχουν νοήμονα όντα *και* στην άλλη άκρη (αυτή της λήψης) της τηλεόρασης”

“Οι άνθρωποι αυτοί είναι έτοιμοι για τον 23ο αιώνα σήμερα, και βρίσκονται έτη φωτός μπροστά από τις στενόμυαλες κυβερνήσεις και τους ανέμπνευστούς πολιτικούς τους.”

Αλλάξτε τις λέξεις “Star Trek” με τη λέξη “blog”, και -ίσως- τη λέξη “τηλεόραση” με το “διαδίκτυο”. Αλλάξτε επίσης, ειδικά οι πολιτικοί, την πεποίθηση σας ότι οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται και δε θέλουν να συμμετέχουν.

Αν αποδεικνύει ή δείχνει κάτι το φαινόμενο blogging, είναι ότι οι πολίτες συμμετέχουν -στοχαζόμενοι μάλιστα- όταν τους δίνεται η διέξοδος.

Οι πολιτικοί, μπορείτε να δουλέψετε πάνω σε ζητήματα πρόσβασης⁵ (και αποκλεισμών) και να ενισχύσετε τις πολιτικές δυνατότητες αυτού του αναδυόμενου δημόσιου χώρου.

Οι πολίτες, είναι έτοιμοι -ήδη- για τον “23ο αιώνα”⁶.

ένας κόμπος η χαρά μου …

Οι μπλόγκερ(ζ) …

Ξέρουμε οι περισσότεροι που συμβάλλουμε στα -ας τα πούμε- πολιτικά δρώμενα στο διαδίκτυο ότι είμαστε ακόμη στην προιστορική μας περίοδο.

Είμαστε μεν πρωτοπόροι, αλλά είμαστε και προνομιούχοι. Έχει σημασία η άποψη μας, αλλά μετρά περισσότερο η κρίση μας. Πολλοί είμαστε, αλλά όχι αρκετοί.

Και παρότι (σε λίγο χρόνο) αλλάξαμε στα μάτια των ΜΜΕ και των πολιτικών από λαικός Θερσίτης σε ηρωικό Αχιλλέα, πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι έχουμε πολύ δρόμο εως ότου περάσουμε από το έπος στο Δήμο.

Ξέρουμε ότι είμαστε μέρος ενός κοινωνικού δικτύου, ενός συλλογικού νευρικού συστήματος, που τώρα αναπτύσσεται, και στο οποίο κάθε κόμβος έχει την αυτονομία και τη σημασία του.

Το δίκτυο αυτό, και οι κόμβοι (και οι bloggers;) το αδικούμε αν το βλέπουμε ως προέκταση ή μέρος του σχετικά ιεραρχικού status quo (ΜΜΕ, πολιτικοί, επικοινωνιολόγοι, κ.λπ). Επίσης υπερβάλλουμε αν το θεωρούμε αντιπροσωπευτικό της κοινωνίας μας.

Είμαστε ακόμη η αρχή, όχι το μέτρο.